Stan De Spiegelaere en Guy Van Gyes, Ondezoeksgroep Arbeid en Organisatie, HIVA-KULeuven.

Staken is niet meer hip, en zeker niet in dienstensectoren waar vele klanten en gebruikers het onschuldige slachtoffer worden van collectieve werkonderbrekingen. Denk maar aan de emotionele reacties van reizigers op de treinstakingen in de laatste jaren. Het is duidelijk dat de vakbonden met een huizenhoog perceptieprobleem zitten. Meer zelfs, in verschillende contexten vertaalt dat perceptieprobleem zich in een strategisch probleem. Neem de treinstakingen. De spoorbonden willen de politiek onder druk zetten, maar jagen daarbij de helft van het land op stang. Een politicus die een harde lijn uitzet tegen deze ‘werkonwilligen’ krijgt gemakkelijk bijval, en niets dat een politicus meer drijft dan het verzamelen van stemmen.

De auteurs roepen op om stakingen op een meer creatieve manier in te vullen. Ze zien de sociale staking als model voor de toekomst. In zo’n sociale staking wordt het werk niet neergelegd. De werknemers komen werken zoals op een andere werkdag maar ontvangen geen inkomen van de werkgever. Ze krijgen wel een beperkte stakingsvergoeding van hun vakbond. De werkgever aan de andere kant krijgt ook geen inkomen. Per stakingsdag wordt een bedrag weggegeven aan een goed doel. Net zoals bij een gewone staking is er dus een harde prikkel voor zowel werkgever als werknemer om tot een compromis te komen; ze verdienen beiden geen (of significant minder) geld. De derde partij daartegenover ondervindt geen last. Meer zelfs, de derde partij vaart er wel bij doordat de dagelijkse opbrengst van het bedrijf weggeschonken wordt.

Lees de volledige nota: Impuls #76 – Stan De Spiegelaere – Creatief met staken

Tagged with →  
Share →

2 Responses to Stan De Spiegelaere en Guy Van Gyes – Creatief met staken

  1. Pol Cornelis zegt:

    Laten we dit voorstel eens toepassen op sociale acties ten gevolge van een bedrijfssluiting. Stel, een multinational in de automobielsector wil één van zijn vestigingen sluiten. De werknemers sluiten de parking met reeds geproduceerde wagens niet af. Ze komen zelfs nog werken maar willen geen loon. Daarmee hopen ze de werkgever onder druk te zetten. In de hoofdzetel, in het buitenland, belooft de CEO om een bedrag aan een goed doel te storten. Wat een onzin allemaal. In de eerste alinea wordt tot 2 maal toe naar de spoorwegen verwezen. En daar gaat het waarschijnlijk over. De werknemers van de spoorwegen worden geconfronteerd met de kwalijke gevolgen van de liberalisering van de spoorwegen in Europa. Uitgerekend op een site van de partij Groen wordt dan nog eens voorstel gelanceerd om de spoorbonden te kortwieken. Ik roep op om dit voorstel weg te stemmen.

  2. jefvermaere2012 zegt:

    Ervaringen in het buitenland: wat is de evaluatie van die experimenten? Waar zijn ze met gunstig resultaat toegepast?
    Kan je van werknemers verwachten dat ze normaal aan het werk zullen gaan met slechts een geringe stakersvergoeding als loon? “Loon naar werken” is een evident basisprincipe in onze arbeidsrelaties; het lijkt me niet evident om daar van af te stappen.
    De tegenprestatie die de werkgever aan een “goed doel” moet besteden, zal hoog genoeg moeten zijn om hem tot toegevingen te bewegen. Zullen werkgeversorganisaties in de privésector bereid zijn om akkoorden te sluiten met voldoende zware boeteclausules, en zal men geen manieren vinden om de kost als verliespost af te wentelen op de gemeenschap? Bij dienstverlenende overheidsbedrijven zal de sanctie dan weer minder indruk maken, omdat zij hun verliezen (of winstderving) meestal toch op de overheid afwentelen.
    Ten slotte zal men er ook voor moeten opletten dat de “sociale staking” niet de facto uitdraait op een beknotting van het “reële”, klassieke stakingsrecht. Want in de ongelijke machtsverhouding tussen werkgevers en werknemers blijft het stakingsrecht een ultiem verweermiddel dat best niet te veel aan banden gelegd wordt.

Geef een reactie