Mario Fleurinck, CEO Melotte en Oprichter van het opensource digital manufacturing ecosysteem InnoCrowd.

Sinds 1996 balanceer ik op de dunne lijn van het economisch surrealisme, hoe verenig je namelijk de wensen van globaal georganiseerde multinationale welvaartsbouwers met een eigen sociaal-maatschappelijke en economische agenda gebaseerd op lokale duurzame consumptie? En waarom 1996? Wel, omdat ik toen de kans kreeg om in de VS kennis te verwerven rond decentrale digitale productie – veel later 3D printen gedoopt. De bedenkingen van toen vormen nog steeds de barrières van vandaag, we leven in een maatschappij met een socio-economische structuur gebaseerd op een democratische besluitvorming geolied en gevoed door een welvaartsgroeimodel. Dit model heeft haar diensten bewezen en een maximaal aantal mensen toegelaten om eraan te participeren, daarbij werd schaarste steeds weggewerkt door mentaliteitswijziging al dan niet ondersteund door technologische vernieuwing. Globalisering heeft een globaal herverdelingsmechanisme gecreëerd zonder voorgaande. En toch is er een duidelijke vraag naar bijsturing!

Onze producten onderwerpen aan levenscyclusanalyses en maximaal voorbereiden op een circulaire economie is de beste garantie voor ons welvaartsbehoud. Door duurzaamheidscriteria te hanteren voor import creëren we nieuwe product/marktcombinaties binnen een zelfregulerend systeem waarin de consument goed geïnformeerd wordt en besluit.

We moeten nu collectief investeren in een nieuwe lokale  basisinfrastructuur die mensen maximaal laat participeren in collectieve welvaart, uitgedrukt in welzijn opnieuw met een lange termijn horizon. Producten worden gemaakt door mensen, en producten maken mens en planeet gezond, dit is het soort circulaire economie waar we voor gaan.

 

Lees de volledige nota: Impuls#69 – Mario Fleurinck – Lokale duurzame maakactiviteiten. Transitie en duurzame ecosystemen als exportproduct.

Share →

7 Responses to Mario Fleurinck – Lokale duurzame maakactiviteiten: Transitie en duurzame ecosystemen als exportproduct

  1. koert penne zegt:

    Ik zie de ongelooflijke mogelijkheden van deze technologie. Zoals met elke nieuwe technologie is het een afwegen van de impact op het bestaande en de toegevoegde waarde die deze technologie brengt. Ik vind het spijtig dat nog voor alles goed en wel begonnen is er al uitwassen aan het licht komen zoals het zelf uitprinten van wapens. Gelukkig is daar ook een vergunning voor nodig. Als we zelf bvb machine onderdelen kunnen uitprinten wanneer we ze nodig hebben sparen we heel wat stockage en last-minute transportkosten uit. Dit laatste komt niet alleen de consument, maar ook het milieu “as such” ten goede. Ik denk dat we hier moeten voor durven kiezen. De toekomst zal het moeten uitmaken maar misschien wordt dit wel even revolutionair als Gutenberg toen die de boekdrukkunst uitvond.

    Of we van deze technologie een speerpunt moeten maken voor onze campagne van 2014 is natuurlijk nog een heel ander gegeven…

    • Dag Koert, dank voor de reactie. 3D printen is duurzaam wanneer er consequent gekeken wordt naar de totale levenscyclus en de waardeketting in een systeemaanpak ook duurzaam blijkt (bij voorkeur holistisch). Bij onze prothese en lichtgewicht toepassingen hebben we een gemeten ecologische voetafdruk vermindering met factor 8 (analyse Futureproofed, Serge Degheldere). Daarbovenop brengen we design en productie terug naar België. Doordat we nu de totale product levenscyclus kunnen beheren wordt dit een circulair product. Dit is toch niet te onderschatten. Wat de wapens betreft blijf ik daar zeer rustig bij, als kind beschikten we thuis ook over “voor die tijd” complexe machines, en daarmee was het ook mogelijk een wapen te maken. Alle goeds is in de foute handen ook gewoon slecht.

      Moet dit in het programma van Groen? Ik heb daar geen direct oordeel over, ik ben maar een neutrale waarnemer. Enkel de volgende vragen: Maakt het deel uit van een hervorming van onze maakindustrie (ongeveer 50% van ons BBP is recht- of onrechtstreeks verbonden met maken)? Zeker! Wordt het internationaal gezien als een element van de komende industriële (r)evolutie? Ja! Heeft het een sociaal economische impact? Ja! Dient de integratie en het gebruik ervan georganiseerd te worden? Ja! Is het dus politiek relevant? 😉

  2. Dag Koert, Dag Mario,

    Interessante discussie. Ik vind dat dit helemaal in de richting gaat van een toekomst die we wensen.

    – mensen lokaal tewerkstellen ipv steeds meer te outsourcen, zonder zicht op sociale en milieu omstandigheden waarin dingen geproduceerd worden;
    – producten beter én goedkoper maken;
    – radicaal onze absurde supply chains gaan her-bekijken, en data en ontwerpgegevens verzenden ipv materialen en massa;
    – afstappen van goederen die per definitie wegwerp zijn, omdat ze een spuitgietmal van vele tientallen duizenden euro’s moeten rendabel maken;
    – en tenslotte radicaal efficiënter omgaan met materiaal en energie en materiaal.

    We zijn — dankuwel Mario — hier in België wereldleiders op dat vlak, dus ja: laten we hier massaal op inzetten en voor een keer onze typische Belgische underdog houding opzij zetten.

    Dit is wat ik hierover denk!

    S.

  3. koert penne zegt:

    Was dus al overtuigd van het potentieel van de technologie. Nu ook dus van de sociaal-economische en politieke relevantie er van !!

  4. Maurice Ballard zegt:

    Mario, geweldige denkoefening die ‘voedsel’ geeft aan een strijdvraag bij mij: “hoe een sociale spiraal naar boven” in de derde wereld gerealiseerd kan worden zonder bij ons een “sociale spiraal naar beneden” te organiseren.

    De trots van de Haven van Antwerpen is groot wanneer de 2 grootste containerschepen in onze “Haven” aanmeren. Samen meer dan 31.000 containers aan producten. Producten die we hier niet (meer) maken omdat de productiekost hier te hoog is. Producten die voor een groot deel een veel te korte levenscyclus zullen kennen.

    Inderdaad, de intelligentie van de jaren ‘80 was de ontwikkeling én toepassing van de microprocessor. De intelligentie én uitdaging voor de jaren 2020 zal de wijze zijn waarop we met onze “geïmporteerde” producten en daarmee gebonden grondstoffen zullen omgaan. De circulaire aanpak tot ‘Urban Mining’ moet ons ten aanzien van grondstoffen veel onafhankelijker kunnen maken.
    Onze verslaving aan de goedkoopste grondstoffen en producten zonder veel vragen te stellen houdt mondiale slavenarbeid in stand. En we weten het.

    We mogen er niet omheen gaan dat we kwalitatieve voorwaarden moeten kunnen opleggen aan de wijze waarmee geïmporteerde goederen onder sociale- en milieuomstandigheden werden geproduceerd. En hierop moeten we een ‘taxatie’ kunnen opleggen zodat er in de producerende en exporterende landen een sociale spiraal naar boven wordt gerealiseerd zonder bij ons een sociale spiraal naar beneden te organiseren.

    Mario, ik vind uw tekst: “Transitie en duurzame ecosystemen als exportproduct” een sterke tekst die een veelheid aan thema’s krachtig weet te plaatsen. Ik sluit mij zeker aan bij de conclusie van Serge.

    Maar de wil om intrinsieke veranderingen door te voeren op (geo) politiek vlak om onbaatzuchtig de belangen van mens en milieu voorop te stellen is blijkbaar een niet realistische verwachting. Dat technologische veranderingen mondiale (economische) veranderingen kunnen forceren is iets dat belangrijker zal zijn dan de implementatie van de microprocessor op zich.

    Maurice Ballard
    Voorzitter CleanTechPunt.

  5. […] Sinds 1996 balanceer ik op de dunne lijn van het economisch surrealisme, hoe verenig je namelijk de wensen van globaal georganiseerde multinationale welvaartsbouwers met een eigen sociaal-maatschappelijke en economische agenda gebaseerd op lokale duurzame consumptie? En waarom 1996? Wel, omdat ik toen de kans kreeg om in de VS kennis te verwerven rond decentrale digitale productie – veel later 3D printen gedoopt. De bedenkingen van toen vormen nog steeds de barrières van vandaag, we leven in een maatschappij met een socio-economische structuur gebaseerd op een democratische besluitvorming geolied en gevoed door een welvaartsgroeimodel. Dit model heeft haar diensten bewezen en een maximaal aantal mensen toegelaten om eraan te participeren, daarbij werd schaarste steeds weggewerkt door mentaliteitswijziging al dan niet ondersteund door technologische vernieuwing. Globalisering heeft een globaal herverdelingsmechanisme gecreëerd zonder voorgaande. En toch is er een duidelijke vraag naar bijsturing.  […]

  6. guido lemmens zegt:

    Dag Mario, heb u leren kennen via gemeenschappelijke vriend Gunter DB.
    Onze Matthias (21) is bezig een 3-D printer te bouwen. Kan hij bij u om raad vragenindien het hem niet zou lukken.
    Mvg
    Guido Lemmens

Geef een reactie