Koenraad Coppens is algemeen voorzitter van de Christelijke Werknemersbeweging KWB.

Twee radicale alternatieven kunnen de steeds grotere noden in de zorg helpen opvangen: complementaire munten –een andere munt naast de euro waarmee je bijvoorbeeld zorg kan betalen- en tijdrekeningen –een uur verleende zorg kan worden ingeruild voor een ander uur zorgtijd-. Beide modellen vertrekken vanuit een andere logica dan deze van de klassieke economie, gebaseerd op één enkel geldsysteem. Ze dagen de burgers uit om meer verantwoordelijkheid te nemen in het domein van de zorg, slaan intergenerationele bruggen en bieden bovenal een duurzaam en financieel draagbaar antwoord op het vergrijzingvraagstuk. Het vertrekt vanuit een sterk geloof in de zelforganisatie van grote groepen mensen en doet een appel op het sociale DNA van elke landgenoot. Beide voorstellen verhogen niet alleen de kwaliteit van de zorgarbeid, ze bieden ook perspectief voor de ongelijke waardering van zorgarbeid tegenover reguliere arbeid. Tot slot kan dit systeem uitgroeien tot een volwaardig alternatief voor de dienstencheques.

“Zo’n modellen hebben o.i. veel slaagkansen in Vlaanderen. Het verenigingsleven in Vlaanderen is heel sterk uitgebouwd en deze nieuwe modellen kunnen via de verenigingen opgepakt worden en uitgerold worden.”

Lees hier de volledige impulsnota: Impuls#43 – Koenraad Coppens – Is de zorg onbetaalbaar, doe het dan gratis

 

Tagged with →  
Share →

3 Responses to Koenraad Coppens – Is zorg onbetaalbaar? Doe het dan gratis

  1. Elke Van den Brandt zegt:

    Klinkt aanlokkelijk. Is het niet nodig om linken te houden met de gewone munt? Mensen stappen misschien in op een moment waarop ze veel zorg nodig hebben en moeten dan een soort van krediet kunnen aankopen? Of andersom, mensen die meer zorg verlenen dan ze op een redelijke termijn terug kunnen opnemen?

  2. Stefaan Colpaert zegt:

    Laat het duidelijk zijn, dergelijk systeem ter organisatie van mantelzorg met punten die je zelf kan verdienen en terugwinnen als je zelf hulpbehoevend wordt, kan wellicht ook in Vlaanderen als het inderdaad ook in Japan en UK daadwerkelijk in voege is.
    Van zodra je gesalariëerd zorgpersoneel en/of medicaties met vraagprijs behoeft spreken we echter
    van een ander segment van zorg, waar ook heel wat problemen zijn, maar daar gaat het hier niet over.
    Vraag is dus of we mensen zoveel mogelijk uit klassiek gesalariëerde zorg kunnen houden (wanneer het “van zodra” is). Met andere woorden : wat willen we eigenlijk?
    Scitovsky deed hiertoe onderzoek : de mens weet wel dat hij uiteindelijk ten dode is opgeschreven en (eigenlijk erger) ter slepende ziekte is veroordeeld, zowat voor 70 % (geen 100 %) gezond zijn is zowat waar we de grens leggen om “mee te kunnen tellen”. Door de arts afgedaan worden als patiënt (tot daar aan toe) is al een hele stap, door de medemens afgedaan worden (als niets) is voor vele intersocii zowaar ondraaglijk.
    Zoals er een leeftijd komt waar het klassieke industriëel-medisch model soelaas kan brengen, zo komt er ook een (meer gevorderde) leeftijd waar dat al veel minder het geval is. Dan moet je kunnen bogen op intergenerationele solidariteit. De “goodwill” zal naast door punten (noem het zorgmunten), maar ook onwillekeurig bepaald door hoeveel je buiten het mantelzorgcircuit en dus binnen het klassieke zorgmodel kostte (jawel). Dat willen onderkennen is trouwens de enige weg om bewust een keuze te kunnen maken.

  3. klinkt niet slecht…Alternatieve munten zij kapitaal: wat uitstaat kost geen rente…
    mensen worden ouder en blijven langer in staat om hun bijdrage te leveren: hoe langer men gezond blijft, des te meer kan men rechten opbouwen. De gereglementeerde arbeidsmarkt zoukunnen toelaten mensen wat krediet op te bouwen, waardoor ze later, op het moment dat ze zelf hulpbehoevend zijn minder geld moeten uitgeven… Sommige mensen zouden dan wellicht de kans niet krijgen om hun individueel opgebouwd kapitaal te benutten… en dan kan de solidariteit volledig spelen, waardoor ook minder-gefortuneerden in functie van hun noden extra hulp gratis zouden krijgen… Een link naar een financiele munt hoeft niet te bestaan: wie van die dienstverlening gebruikt maakt krijgt een evenwaardige dienstverlening terug, te verhogen met de solidariteitsefecten (tegoed bij overlijden) en te verlagen met de organisatielast…Er zou bv. aan elke gepensioneerde/hulpbehoevende gratis een aantal kunnen worden toegekend in functie van het aanbod van vrijwilligers… en het is opgestart…
    Waarom zou de vlaamse zorgverzekering dat niet kunnen organiseren? Een vrijwilliger zou dan een voetje voor hebben,als hij die zorg neeft, reden te meer om zich aan te bieden..

Geef een reactie