Gilbert De Swert, voormalig hoofd Studiedienst ACV en pensioenexpert.

De goeie oude levenloop – 20/25 jaar leren, 35/40 jaar werken, 20/25 jaar rustpauze – is niet meer van deze tijd. Wat komt in de plaats? Een verhoging van de pensioenleeftijd is pijnloos voor intellectuele beroepen, pijnlijk voor de minst betaalde werknemers met de langste loopbaan en de kortste levensverwachting. Vervang pensioenleeftijd door loopbaanduur: pensioen niet op 60, 65 of 70 jaar, maar na x jaren loopbaan. Dit kan mettertijd het brugpensioen vervangen (behalve bij herstructurering). Maak niet alleen ‘levenslang leren’ mogelijk, maar ook ‘levenslang werken’ en ‘levenslang pensioneren’.  Betaald werk is nu te sterk geconcentreerd in één levensfase en één generatie. Studieperiodes kan je spreiden via een recht op (20 jaar) opleiding voor iedereen, op te nemen op jonge, middelbare of gevorderde leeftijd. En tijdkrediet kan uitgebouwd worden tot een trekkingsrecht op pensioen: ‘leen’ een jaar pensioen en betaal dat af met een jaar werk.

“Eigenlijk zou je van je pensioen moeten kunnen genieten als je het echt nodig hebt: na je schooltijd om te leren proeven van het echte leven; als er kinderen zijn, zodat je later nooit hoeft te zeggen dat ‘het zo jammer is dat je ze eigenlijk nooit hebt zien opgroeien’; wanneer de relatie slijtage vertoont en het hoog tijd wordt om die gedeelde fantasie uit te leven (en desnoods te leren dat een B&B in Toscane geen goed idee was); als het leven halfweg schreeuwt om een eindeloze tocht per moto, liefst zonder helm, zodat de laatste haren nog kunnen wapperen; wanneer je bejaarde ouders hulp behoeven; en wanneer je even moet ontsnappen aan de nieuwe chef, tien jaar jonger, die het weer eens helemaal anders wil aanpakken.”

Lees hier de volledige nota: Impuls#20 – Gilbert De Swert – Loopbaanpensioen

Tagged with →  
Share →

3 Responses to Gilbert De Swert – Loopbaanpensioen

  1. Anoniem zegt:

    Akkoord. Ik zou het persoonlijk niet graag hebben dat ik een heel leven gewerkt heb en dan doodval bij mijn pensionering. En dat is vaak de realiteit. Ik zou alles heel simpel houden. Al die speciale regelingen tbs, loopbaanonderbreking, tijdskrediet, ouderschapsverlof etc. zou ik onderbrengen onder de noemer “onderbrekingsverlof”. Iedereen krijgt zo vijf jaar betaald (of % van je loon) naar believen in te plannen in je carrière. Betaald door het onderbrekingsfonds. Tijdelijke betrekkingen op de arbeidsmarkt daar zou ik ook komaf mee maken, laat het invullen door een medewerker van het bedrijf of neem een flexmedewerker aan. Flexmedewerker, dé job van de toekomst! Geef iedereen een contract van onbepaalde duur, een loopbaanplan, zorg ervoor dat het bedrijf waar je bent tewerkgesteld genoeg netwerkbedrijven heeft zodat je eens van functie of niveau kan veranderen in hetzelfde of netwerkbedrijf, en de mogelijkheid tot onderbreking van zijn contract. Met uitzondering eventueel van het politieke systeem. Uitwisseling van werknemers. Pensioneren tijdens je loopbaan. Het heeft ook geen zin mensen te verplichten langer te werken. Laat mensen al vanaf 50-55 jaar op pensioen gaan als ze dat willen na een loopbaan van minimum 30 jaren werken in plaats van 40. Geef mensen die niet lang gewerkt hebben dan een pensioen navenant. Geef kans aan jongeren en mensen die nog langer willen werken, tot hun negentigste als het moet. Als mensen niet willen of kunnen werken zijn de gevolgen nog dramatischer. En kost dat dubbel zoveel geld. Zulke mensen grijpen toch naar ziekteverlof, ziekteverzuim, of nemen verlofstelsels op (waardoor ze enkel de kansen van anderen hypothekeren) ofwel verzuren ze het bedrijf met hun demotivatie. Activeren. En nog eens activeren. Beperkte resultaten. Allerlei programma’s verzinnen om 50+ te activeren en hun werk te verlichten zodat zij langer aan het werk blijven. Mijn budgetmeter slaat door… Hoewel de initiatieven op zich wel goed zijn en ik hieraan gerust wil meewerken. Maar dit is toch niet nodig, zo de mensen forceren?
    Misschien lost het probleem van de pensioenen zich vanzelf op als je alles een natuurlijke loop laat gaan. Schaf ook alle voorrechten af. Pensioenen van statutaire ambtenaren tegenover de rest van de werknemers. Waarom? En al die frustraties van werknemers voor wie het voorrecht moeilijk te bemachtigen is.
    Een oudere werknemer van 73, wat moet dat kosten aan het bedrijf? Oké, zij dragen dan meer bij. Om nog maar te zwijgen over het pensioen dat op dat laatste loon dient te worden berekend? Een megapensioen. Oké, dit zal minder lang moeten betaald worden maar stel je voor dat die persoon 110 wordt? Dit kan geen oplossing zijn voor het pensioenprobleem!
    Rest nog enkel de mismatch tussen de werkwilligen en het werkaanbod, het onderwijs en het bedrijfsleven op te lossen.

  2. rudy wittock zegt:

    Ik ben 58 jaar. ik werk bij bpost. wat wij de laatste jaren meemaken aan herstructureringen dat wil je niet geweten hebben. En er komt nog veel op ons af. Op 1mei ga ik deeltijds werken ,partime
    Ik ben op mijn 14 jaar op fabriek beginnen werken . Als ik 60 jaar wordt staat de teller op 46 j.
    Dus denk ik dat ik mijn steentje heb bij gedragen. Het zou beter zijn het aantal jaren dat je gewerkt hebt mee te laten tellen. En postbode is geen zwaar beroep ! Ik denk dat ik deze winter niet licht zal vergeten

  3. De tegenstelling die zo vaak naar boven gebracht wordt tussen arbeider en kenniswerker is een verkeerd focus-punt. Dat gaat niet op. Leg maar eens uit aan een programmeur van 58 jaar dat hij niet meer in COBOL moet programmeren, maar nu snel .net moet aanleren om nog 7 jaar mee te gaan. Dit zal niet elke kenniswerker aankunnen. Wat de oplossing ook wordt, er is nood aan veel ruimte tot maatwerk.

Geef een reactie