Gerda Vervecken is een gerenommeerd fraudejager, verantwoordelijk voor enkele van de grootste minnelijke schikkingen uit de Belgische geschiedenis.

De regering broedt al enige tijd op een nieuw rondje fiscale regularisatie. Nochtans brengt deze controversiële maatregel tal van problemen met zich mee. Het steeds opnieuw verlenen van fiscale amnestie is controversieel omdat ze een feitelijke straffeloosheid creëert voor grote fraudeurs terwijl de gewone belastingbetaler kreunt onder de fiscale druk.

De nieuwe regularisatiewet zou daarom zo moeten opgesteld worden dat het bewijsprobleem en -risico bij de amnestiezoeker zelf ligt. Faalt hij/zij er in om aan te tonen dat het wel degelijk om witte kapitalen gaat, dan zal er geregulariseerd worden alsof het om zwart geld gaat. Sommige opiniemakers wekken de indruk dat zwarte kapitalen uit kleinere of niet-georganiseerde fraude gratuit kunnen geregulariseerd worden van zodra de inkomsten van de laatste zeven jaren aangegeven worden. Het lijkt aangewezen om deze perceptie te weerleggen. Een overheid kan onder geen enkel beding de indruk geven mee te willen werken aan het witwassen van gelden.

Tot slot wijst de auteur er op dat zelfs na het verlopen van de fiscale verjaringstermijn, een strafrechterlijke procedure — waar de FOD Financiën zich burgerlijke partij stelt voor de geleden schade — nog een uitweg kan bieden om de misgelopen belastingsgelden toch nog te innen. Het betalen van de achterstal kan namelijk een onderdeel vormen van een minnelijke schikking.

De nieuwe regularisatiewet zou zo moeten opgesteld worden dat het bewijsprobleem en -risico bij de klant zelf ligt. Faalt die klant in het aantonen dat het wel degelijk om witte kapitalen gaat, dan zal er geregulariseerd worden alsof het kapitaal zwart is.

Lees hier de volledige nota: Impuls#18 – Gerda Vervecken — Fiscale regularisatie: een visie

Tagged with →  
Share →

2 Responses to Gerda Vervecken — Fiscale regularisatie: een visie

  1. Emmanuel Aguirre y Otegui zegt:

    Gesteld dat we akkoord moeten gaan met een fiscale regularisatie, lijkt me dit idee inderdaad een minimale vereiste. Het blijft sowieso een slag in het gezicht van de doorsnee werknemer die zich, zelfs al zou hii/zij dat willen, niet kan onttrekken aan de fiscaliteit en net door deze praktijken zijn belastingsdruk enkel ziet toenemen. Ik kan niet geloven dat fraudejagers niet weten waar ze moeten zoeken om fraudeurs op te sporen. Wat weerhoudt hen ervan om er strenger teg op te treden?

  2. Guido Staes zegt:

    Momenteel wordt gewerkt aan de mogelijkheid om fiscaal verjaarde kapitalen die voortkomen uit ernstige en georganiseerde fiscale fraude alsook misbruik van vennootschapsgoederen na een heffing (35%) te repatriëren.Het verschil met de andere (“gewone”) fiscale fraude is dat het parket een bijkomende minnelijke schikking zou kunnen opleggen. Is dit geen brug te ver? Maar dan zie je de fiscale dossiers waar door verjaring fraudeurs de dans ontspringen. Welke oplossing geniet dan de voorkeur?

Geef een reactie