Fons Leroy, gedelegeerd bestuurder van de VDAB.

Het arbeidsmarktbeleid van vandaag is niet aangepast aan de noden van een moderne arbeidsmarkt. Aanpassingen zijn dringend nodig. Het arbeidsrecht en de werkloosheidsreglementering moeten talent beter inschakelen op de arbeidsmarkt. Een toekomstgericht arbeidsmarkt- en personeelsbeleid moet deze talenten kansen tot ontplooiing bieden en zo een vroegtijdige uitstroom verhinderen.

Lees de volledige nota: Impuls#17 – Fons Leroy – Menselijke rijkdommen duurzamer inschakelen

Share →

6 Responses to Fons Leroy – Menselijke rijkdommen duurzamer inschakelen

  1. Jenna Gailly zegt:

    Deze tekst van Fons Leroy bevat veel stof tot nadenken. Ik zie veel in het positieve C4 (CV), een verslagje van de competenties die je bij je werkgever hebt opgebouwd en verfijnd en die je kan overdragen naar een volgende job. Misschien ligt het aan het grijze weer, maar wat zijn wij toch zwartkijkers. Een doktersbriefje zegt wat je niet meer mag doen tijdens je ziekte, het arbeidsreglement bepaalt wat je vooral niet mag doen op het werk, welke regeltjes je zeker moet volgen. Waarom leggen we niet vast wat je vrij bent te doen: opleidingen, coachings, uitdagende projecten, initiatieven voor work-life balance? Fons Leroy vertaalt dit in zijn loopbaanovereenkomst, die het arbeidscontract zou moeten vervangen. Ik ben voor!
    Fons Leroy heeft het ook terecht over de verantwoordelijkheid van werkgevers. Denken wij echt dat hangjongeren alleen maar kabaal maken, dat blinden alleen maar niet zien en dat ouderen alleen maar niet jong genoeg zijn? Alle diversiteitsplannen ten spijt, boeken we hier nauwelijks vooruitgang. Misschien moeten we onze focus meer richten op de jongeren, de blinden en de ouderen zelf, hen wapenen om vooroordelen te breken. En wat met ons taalgebruik: hoe geloofwaardig zijn we als we de vaardigheden benadrukken van een persoon die wijzelf (de VDAB’s van deze wereld) als arbeidsgehandicapte categoriseren? Zijn we niet allen op onze eigen manier arbeidsvaardig?

  2. Een mentaliteitsverandering dringt zich echt op, weg van wat mensen niet kunnen of zijn. Het werkt niet echt motiverend om als werknemer/werkzoekende steeds afgerekend te worden op wat je niet kan, weet, wilt, hebt, enz. Mensen willen werken, van waar zouden anders al die vrijwilligers komen die heel wat maatschappelijke taken op zich nemen? Daarom zie ik wel kansen in een loopbaanovereenkomst, waar werknemers als volwaardige individu gezien worden, weg van de werknemer als wegwerp-productiefactor.

  3. Tim Certyn zegt:

    Deze visietekst reikt veel moegelijkheden aan. Toch mis ik hier een vorm van toekomstperspectief in kader van toegankelijkheid van RVA, PWA, VDAB, enz. Toenemende regionalisering (op basis van budgetbeperkingen)zorgen ervoor dat werklozen veel langer en verder heen moeten om de nodige instanties te bereiken, zeker wanneer deze niet vertrouwd zijn of geen toegang hebben tot het internet.

  4. bart de rijcke zegt:

    Een verrassende en hoopgevende visie vanuit vdab-hoek. Nu nog de vdab-werknemers, de werkgevers en de vakbond warm krijgen voor deze kijk op werk en werkloosheid.

  5. Pieter De Gryse zegt:

    Prikkelende ideeën om het potentieel van werknemers en werkzoekenden beter te valoriseren en te ontwikkelen zijn inderdaad welkom. Nu zie je vaak dat mensen hun potentieel uitbouwen buiten de bestaande structuren omdat dit inderdaad, zoals Fons Leroy schrijft, te rigide zijn en te defensief gericht op misbruik. Een groot deel van de werknemers en werkzoekenden kunnen best wel wat meer aan. Eén grote valkuil echter: dit geldt niet voor een grote groep minder sterke werknemers en werkzoekenden. Voor hen moeten we er wel over waken dat de diensten van VDAB en middenveldorganisaties nog sterker uitgebouwd worden dan vandaag. Dat begeleiders bij VDAB bijvoorbeeld niet altijd maar meer dossiers per persoon krijgen toegeschoven. Of dat diezelfde begeleiders door de nieuwe taken voor VDAB na de zesde staatshervorming een deel van hun tijd moeten besteden aan controlefuncties. De besparingen vanuit de Vlaamse regering zijn op dat vlak niet echt geruststellend, die tendens moeten we keren in een volgende legislatuur.

  6. Michel De Wilde zegt:

    Interessante voorstellen, toch enkele bedenkingen. De voorgestelde hervormingen zijn op het lijf geschreven van werkgevers. Het geeft hen alle vrijheid om in een snel veranderende wereldeconomie werknemers te ‘gebruiken’ indien nodig. Afvloeiingen worden tot de normaalste zaak herleid, zonder enig mogelijk verweer of buffer voor de werknemer. Dit leidt enkel tot willekeur. De werknemer moet tot zijn pensioen jobhoppen, de werkgever zoekt naar werknemers alsof hij naar een fastfoodwinkel gaat.

    De uitbouw van een langdurige, vast job wordt als ‘ouderwets’ beschouwd. Statutairen zijn alweer een doelwit. Nu is de globale wereldeconomie in handen van niets ontziende multinationals voor wie werknemers een wegwerpproduct zijn. Deze voorstellen bieden geen enkele werkzekerheid. Jobhoppen is leuk als je jong bent, en best aan te raden. Daarvoor zijn deze voorstellen goed. Eens de 40 voorbij wil men ook waardering en werkzekerheid. Een duurzame job ook. Want in een liberale wereldeconomie ben je na je 40e te oud, te duur, te weinig flexibel…solliciteren wordt een hell of a job. Ander punt is dat de wereldeoconomie gedomineerd wordt door multinationals. Overheden zijn aan handen en voeten gebonden, het evenwicht is zoek. Nochtans is een houvast nodig. Maw, er is dus plaats voor privé en overheid.

Geef een reactie