Dirk Geldof, socioloog en lector Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen (HUB) & Karel de Grote-Hogeschool.

Het recht op loopbaanonderbreking of tijdskrediet wordt korter, voorwaardelijker en dus minder haalbaar. Ondertussen stijgt de druk om arbeid en gezin te combineren. Wie levenskwaliteit als uitgangspunt neemt, moet de strijd om de tijd terug op de agenda zetten. Er is nood aan een nieuw maatschappelijk discours. De strijd om de tijd is dan ook een… taalstrijd. Tegenover het karikaturale discours van tijdsbeleid als onbetaalbare luxe is er opnieuw nood aan een maatschappelijk verhaal waarin een duurzame combinatie van arbeid en gezin, ruimte voor kinderen, voor zorgtaken en voor maatschappelijke engagementen cruciale bouwstenen zijn.

“Dat lijkt een utopie in het huidige sociale klimaat. Nu vele mensen vandaag angst hebben om hun job te verliezen, is er een grotere bereidheid om in te leveren op kwaliteit, van de arbeid en van de combineerbaarheid met andere cruciale levensdomeinen. Maar het is allesbehalve luxe. Tijdsdiscussies zijn immers niet theoretisch. Ze spelen zich af in gezinnen en op de werkvloer: hier moeten mensen voortdurend keuzes maken over hoe ze arbeid en gezin combineren.”

Lees hier de volledige impulsnota: Impuls#44 – Dirk Geldof – Naar een taal-strijd om de tijd

Tagged with →  
Share →

4 Responses to Dirk Geldof – Naar een taal-strijd om de tijd…

  1. Stefaan Colpaert zegt:

    Radicaal kan de vraag gesteld of gezinsstructuur, hoewel maatschappelijk (quasi?) onbespreekbaar, de beste vorm van procreatie is. Zonder de vraag te beantwoorden, maar bewust van de maatschappelijke rol erin verwerkt, kan dan op een tweede vlak de adoratie van het consumptieniveau ermee gepaard onder de loupe genomen. Je kunt je immers voorstellen dat naarmate het consumptieniveau hoger ligt, de gebondenheid aan een maatschappelijk gederiveerd inkomen ook hoger is, en alsdusdanig ook de eraan gekoppelde zwijgplicht en jawel conservatisme.
    Het vergt dan wat reken- en telwerk (mogelijk ook de dogmatische meerwaarde doortrapt en/of de ode van het genoeg aanhangen) , wellicht ook een zeker ontkoppelen van derde persoons meervoud (“ze gaan zeggen dat”) afhankelijkheid en idealiter een sterker doordacht maatschappelijk prijzenbeleid, om de dans enigszins te ontspringen en de in zich sinds lang aftakelende creativiteit terug te durven aanspreken (na m’n pensioen zal uiteindelijk veel te laat blijken).
    Meer sociale woningbouw is al een stap vooruit.

  2. Statistisch gelijke kansen om na al-dan-niet vrijwillig uittreden uit de arbeidsmarkt, opnieuw aan te knopen met erkende werkgelegenheid… …
    en een basisinkomen in combinatie met de verwerving van een ‘rente op loon’,(bv. vanuit retributie, omzetting van bijdragen in al dan niet virtueel kapitaal, – Is geen kapitalisatie, geen beroep op de kapitaalmarkt,maar de mogelijkheid om kapitaal in de onderneming te laten kan overwogen worden: de erkenningen van pensioenrechten, en eventuele aanwending voor individuele loopbaanplanning moet mogelijk worden,, onder meer voor de kredietwaardigheid van de werknemer te verhogen (vooraal voor verwerven Eigen woning, als pensioenvoorziening).
    Gelijke kansen op werk is onrechtstreeks ook een mensenrecht, de onderneming motiveren om die taak op te nemen is geen subsidie, maar het kopen van diensten…Dit is 3voudig verlichtend voor de loonkost: een hoger aantal arbeidskrachten drukt op loonvorming, de subisidie is 100% loonvelagend en de werkloosheid zal verlagen…zonder het effect van een verhoogde kans op vrijwillig tijdelijk uittreden en de daarmee gepaard gaande vrijheid te vergeten.

  3. Stefaan Colpaert zegt:

    Kun je, op de keper beschouwd, een maatschappelijk getalenteerde op dan nog de juiste plaats en ditto inkomen ten aanzien van de toevallig niet maatschappelijk getalenteerde op een niet zo goed verdienende job, een op arbeid geënt verschil in pensioenvorming ten voordeel van die eerste laten opbouwen. Eigenlijk niet (wat nog niet betekent dat je die eerste.dan moet benadelen ten aanzien van die tweede).
    Vandaar bevestiging van voorstel tot inderdaad een basisinkomen als pensioen met eventueel er bovenop dan vooral veel virtueel kapitaal (maar dan weer niet ten nadele van die ander). Zo wint het idee gestaag aan diepgang.

  4. Taal zegt:

    Het is soms echt een strijd om enige tijd voor jezelf te kunnen vinden in de agenda, er word altijd maar van alle kanten aan je getrokken om je tijd.

Geef een reactie