Bas Eickhout, GroenLinks Europarlementariër.

Het Emissions Trading System (ETS, het Europese handelssysteem voor het recht om CO2 uit te mogen stoten) is de hoeksteen van het Europese klimaatbeleid maar verkeert de afgelopen tijd in zwaar weer. De prijs om CO2 te mogen uitstoten is te laag om klimaatvriendelijke technieken te stimuleren. De lage prijs stimuleert amper de bouw van windmolens en aandeel vieze kolen in onze energiemix neemt zelfs toe. Maar moeten we het de emissiehandel dan bij het oud vuil zetten?

Het echte probleem is het ETS niet en er staat nog geen enkel alternatief klaar.

We moeten dus gaan voor een goede hervorming van de emissiehandel.

Lees hier de volledige nota: impuls#13 – Bas Eickhout – Emissiehandel, hervormen ja, afschaffen neen

Tagged with →  
Share →

5 Responses to Bas Eickhout – Emissiehandel: hervormen ‘ja’, afschaffen ‘neen’

  1. Emmanuel Aguirre y Otegui zegt:

    Klinkt het niet pervers? Wie geld heeft mag CO2 uitstoten. Daarbij biedt het verhandelen van emissierechten geen garantie voor een verlaging van emissies, wat toch het doel is. Een CO2 taks lijkt me toch ondubbelzinniger en die belasting kan in functie van de uitstoot hoger zijn. In de tijd kan de belasting worden verhoogd in functie van de uitstoot.

  2. Ik heb de tekst zeer vluchtig gelezen. Maar hecht zeer weinig geloof aan de gerichtheid van de emissiehandel. Er zijn namelijk teveel hiaten in het systeem en ik vrees dat ecologische problemen doeltreffender moeten proberen op gelost worden. net zoals het verbod op.cfk’s. Ik vrees dat de co2handel weinig zoden aan de dijk zou brengen (het teveel uitgeven van emissies, corruptie in de toekenning, het creëeren van toxische financiële emmissieproducten,…). Als groen moeten we vertrekken vanuit de wetenschap (analyse en oplossingen) en niet vanuit het spel vraag en aanbod.

  3. RD zegt:

    doeltreffendheid is net wat emissiehandel garandeert… Met hetzelfde geld kan je met emmisiehandel meer CO2 uitsparen dan met een ander systeem. En als groen zouden we inderdaad meer vanuit de wetenschap vertrekken, maar dat is juist wat Bas Eickhout doed.

  4. Ulrike Beuck zegt:

    Het is zeker te begrijpen dat Emmanuel Aguirre y Otegui en Yves Helsen twijfels hebben bij het emissiehandelssysteem gezien dat de vervuiler straks bijna niets meer betaalt voor zijn CO2-uitstoot owv de gezakte CO2-prijs. Het emissiehandelssysteem heeft nood aan structurele maatregelen en Groen heft daar ook voorstellen rond.
    Een CO2-belasting met een vaste CO2-prijs klinkt natuurlijk aanlokkelijk maar in de praktijk is het echter niet zo simpel om een Europese CO2-taks in te voeren. 27 veto’s zouden moeten omzeild worden want in Europa heeft elke lidstaat een veto op belastingbeleid (voor aanpassingen van het emissiehandelssysteem is dit niet het geval). Hoe hoog zou het prijskaartje voor CO2-uitstoot uiteindelijk zijn? Hoeveel uitzonderingen en compensatiemaatregelen voor de industrie zouden er gemaakt moeten worden? Een uitgeholde CO2-taks zal evenmin een stimulans kunnen zijn voor uitstootreductie en investeringen in groene technologieën.
    Wie de nota van Bas Eickhout goed leest zal inzien dat een debat heropenen of er niet betere instrumenten bestaan dan het emissiehandelssysteem eigenlijk geen optie is. Dit debat zou echter voorbijgaan aan het feit dat elk instrument zal falen als de ambitie voor klimaatbeleid ontbreekt. We hebben dringend een debat over dat ambitieniveau nodig niet alleen in Europa ook in Vlaanderen gezien het Vlaams klimaatplan.

  5. Johan Malcorps zegt:

    De hamvraag is : kan het stelsel van de emissiehandel in die mate hervormd worden, dat het een performant systeem wordt om de uitstoot van broeikasgassen voldoende sterk terug te dringen, bijvoorbeeld voor Europa met 40% tegen 2030 en met 90% tegen 2050? Als het Europees Parlement de politieke moed opbrengt om te kiezen voor “backloading” en dus een bevriezing van 900 miljoen CO2-rechten, dan is nog maar een kleine stap gezet in die richting. Zal men ook een meerderheid vinden om die 900 miljoen CO2-rechten definitief af te voeren? Zal er voldoende draagvlak zijn om te komen tot een geleidelijke vermindering van het aantal rechten, bijvoorbeeld met 2 à 3% per jaar? Of is er steun om een minimum prijs in te stellen voor CO2, waar men niet meer onder kan zakken?

    Bas Eickhout heeft gelijk als hij stelt dat elk systeem dat men vooropstelt, staat of valt met de politieke wil om al dan niet ambitieuze doelstellingen te aanvaarden. In theorie kan een systeem van “Caps and Trade” (normen en handel) goed werken, als de “caps” (de normen, die doelstellingen) voldoende streng en afdwingbaar zijn. En voortdurend verscherpt worden.

    Maar Anneleen Kenis en de mensen van CLIMAXI hebben ook een punt al ze er op wijzen dat het hele systeem nu tot een ongelooflijke koehandel verworden is. Wat ons onvermijdelijk confronteert met de vraag ten gronde ; zal een mechanisme van afkopen en uitruilen, of zeg maar sjacheren met vervuilingsrechten, niet altijd tot ongewenste effecten of zelfs een totale mislukking leiden? Zijn de misbruiken die gemaakt worden van emissiehandel en van het Clean Developent-mechanisme niet grotendeels inherent aan het systeem?

    De pionier van de ecologische economie, Herman Daly heeft er steeds voor gewaarschuwd dat natuurlijk en menselijk kapitaal niet inwisselbaar zijn. Is dat niet de kern van het probleem? Met milieu- en natuurrechten kan je niet marchanderen. Zoals je met de natuur, met de aarde niet kan onderhandelen.

    Misschien zijn de ecologisten in de rijke landen te pragmatisch geworden. Denken we te veel hoe we de industrie en hun lakeien, hoe we de obstructielanden als de VS, Canada, of binnen Europa Polen, zullen meekrijgen. Waardoor we elk perspectief op een bezielende visie laten varen, en mee onderdeel worden van een proces van eindeloos wheelen en dealen.

    Misschien is het de taak van Groenen om terug klare taal te spreken. In Vlaanderen zegt energiespecialist Aviel Verbruggen al jaren dan een CO2/energie-taks zo veel simpeler en efficiënter is. Een CO2/energie-taks kan perfect gecombineerd worden met straffe “caps” (dan krijg je een systeem van “caps and tax”). En uiteraard hangt veel ervan af wat we doen met de opbrengst van zo een taks. Datzelfde probleem heb je overigens met de opbrengst van een veiling van emissierechten. Een groot deel van de opbrengst zal in beide systemen moeten gaan naar de afbouw van onze uitstaande ecologische schulden aan het Zuiden en naar sociale correcties in eigen land.

    En waarom niet kiezen voor simpele CO2-emissienormen pur sang? Voor auto’s, voor vliegtuigen, voor alle soorten van energiecentrales, maar ook voor alle bedrijven. Strenge emissienormen op maat van elke activiteit en elke sector, en dat zonder uitwijkmechanismen. “Caps without Trade” zeg maar. Emissienormen gesneden op maat van de emissiebudgetten die we kennen, namelijk de hoeveelheid broeikasgassen die we nog maar mogen uitstoten als we wereldwijd beneden een gemiddelde opwarming van 2°Celsius willen blijven.
    Een uitbreiding van de Europese kaderrichtlijn lucht, van de nationale emissieplafonds, van ons Vlaams milieureglement (VLAREM) : met naast bovengrenzen en normen voor NOX, ozon, fijn stof, dezelfde normen en plafonds voor CO2 en andere broeikasgassen.

    En ten slotte. Als we toch vasthouden aan verhandelbare emissierechten. Dan moeten we ons allereerst de vraag stellen : wie kan er eigenlijk aanspraak maken op die rechten? Waarom worden die rechten gratis gegeven of aan braderijprijzen aan de grote corporaties? Zou het niet veel eerlijker zijn om die rechten toe te kennen als elementaire milieugebruiksrechten aan de burgers, aan alle aardbewoners? Rob Dietz en Dan O’Neill pleiten hiervoor in hun recent boek ‘Enough is Enough’. Een systeem van “Caps and Share”. In feite de enige mogelijkheid als je kiest, niet voor een ecologie van rijken, maar voor een ecologie van de armen.

Geef een reactie